Stemmen per computer

Stemmen per computer wil er maar niet van komen. Tegenstanders hebben het over een aantasting van het stemgeheim. Kul zeg ik dan. Immers, u bankiert toch ook via internet? Zijn uw bankgegevens dan minder belangrijk dan de keuze van politieke partij waarop u stemt? Druk iemand een camera onder zijn neus en vraag waarop hij/zij gaat stemmen en tien tegen een dat je te horen krijgt waarop gestemd wordt. Doe datzelfde en vraag naar iemands banksaldo en geheid dat je geen antwoord krijgt.

 

Alles heeft met beveiliging te maken. En wat dat betreft hebben we de media tegen. Sinds WebWereld vorig jaar oktober iedere dag een lek in een website publiceerde, is het vertrouwen in IT flink geschaad. Allemaal de oorzaak van een stel prutsers. Ruwweg zijn er twee soorten van hacks: de directe wachtwoord aanval en de technische hack.

Wat betreft de eerste zie je vaak dat mensen een voor de hand liggend wachtwoord kiezen. Logisch, want de voornaam van je vrouw is makkelijker te onthouden dan Xg3dy7Z. Eigen schuld dus. Daarnaast hebben we ook te maken met slordige beheerders. Veel pakketten hebben bij installatie een standaard beheerder login met daarbij een standaard wachtwoord, bijvoorbeeld admin-admin. Dat standaard wachtwoord wordt niet altijd gewijzigd. Pak maar eens een willekeurig freeware pakket en kijk wat het beheerder account is, zoek dan een implementatie (leve Google!) en probeer maar.

De technische hack, zoals sql injection voor ingewijden, is puur het gevolg van prutswerk. Midden in de jaren ’90 bestond dit type hack al en je zou zo denken dat de heren techneuten daar inmiddels wel bekend mee zijn. Niets is minder waar, er bestaat nog steeds een groep programmeurs die daar nooit van gehoord hebben. Leest u weer dat een site gekraakt is via SQL injection, dan weet u: die programmeur moet ik niet hebben. Dat is een prutser. De vakmensen weten hoe daar mee om te gaan en doen dat dan ook. Of zou de opdrachtgever daar ook een rol in hebben? Goedkoop is duurkoop!

 

Video CV

Het is zover! Nadat de "halve wereld" al een cv op video heeft, moet ik er ook maar eens aan geloven. De middelen zijn immers voorhanden: zoonlief Victor kan beschikken over zeer goede apparatuur en heeft ook de kennis om die te gebruiken (VvG Productions) en op mijn werk kan ik van een professionele TV studio gebruik maken. Dat staat alvast.

Maar dan, de tekst. Dat valt niet mee. Ik wilde mij richten op 1 à 1,5 minuut maar dat zijn er 2,5 geworden. Niet erg,kan net. Na de eerste keer hard oplezen van de tekst verdween deze direct weer in de prullenbak: te veel schrijfstijl. De volgende versie zinde me beter.

Het volgende punt: de feitelijke opnames. Ik ben toch wel wat gewend dacht ik zo, maar dit is anders. Overnieuw, overnieuw, nog een keer overnieuw. Dan lijkt het goed, maar de cameraman wil het nog een keertje overnieuw doen, maar dan met een medium shot. HELP! Dank zij de professionaliteit van de cameraman zijn we er toch in geslaagd om iets op band te krijgen. Of het goed is, ik weet het nog net zo niet.
Mijn gouden tips:
- deel je tekst in alinea's in en neem op per alinea. Makkelijker onthouden en makkelijker opnieuw te doen. Ook makkelijker in de montage. Onthoud de sleutelwoorden, schrijf ze desnoods op een groot vel papier onder de camera.

- oefen voor de spiegel, hardop en vaak!!


Uiteindelijk staat het verhaal na 1,5 uur draaien er op. Dan 's avonds de eerste ruwe montage. Tot mijn stomme verbazing blijkt het perfect uit te pakken!
De juiste montage maakt van mijn zenuwslopende teksten een prachtig en snel lopend geheel. Al met al toch nog een kleine dag montagewerk.

Zie hier het resultaat: .

And now we wait....

Raines rules, beoordeel uw investering

Bij ICT projecten is het nogal eens de vraag of de investering de moeite waard is. De projectinitiator wringt zich in allerlei bochten om aan te tonen dat dit project toch echt wel nodig is. Als sponsor moet je op een bepaald ogenblik toch keuzes maken. Hoe doe je dat? Bij mijn kids is dat simpel. Ik stel ze twee vragen: a) heb je het nodig? B) kun je het betalen? Als beide vragen met ja beantwoord zijn, dan mag zoonlief tot de aanschaf overgaan.
In het bedrijfsleven is die methodiek soms wat te kort door de bocht. Dat had men bij de amerikaanse overheid ook door en daarom heeft men in 1996 een aantal regels opgesteld om investeringen te kunnen waarderen. De ambtenaar die daar mee belast was, Franklin Raines, heeft toen kort samengevat wat hij in ieder geval bij ieder investeringsvoorstel wil zien. Deze eisen gaan door het leven als de Raines rules.
Ook voor onze investeringen kunnen we die, enigszins aangepast, goed hanteren. Het principe van de twee eerder genoemde vragen blijft overeind: beantwoord alles met “ja”, en je hebt een project dat een goede kans van slagen geeft, dat de investering waard is. Hierna de vertaalde regels.

1. Is het nodig?
De ICT-oplossing moet onontbeerlijk zijn om de kernprocessen van de organisatie ondersteunen.

2. Kan het niet anders?
De voorgenomen ICT oplossing is nodig omdat er geen (bestaande) alternatieven zijn die grotendeels tot hetzelfde doel leiden. Niet in de private sector als evenmin in de overheidssector?

3. Is en blijft het simpel?
Het is ter ondersteuning van processen die zelf eerst zo simpel, goedkoop en effectief mogelijk gemaakt zijn, en met speciale aandacht voor gebruik van (commerciële) standaardoplossingen.

4. Is het snel terugverdiend?
Het laat een duidelijk ROI zien die significant beter is dan bestaande alternatieven of werkwijzen

5.Past het (qua IT)?
De ICT-oplossing moet consistent zijn met al aanwezige informatiearchitecturen. Hierbij is de goede en integere integratie van proces- en informatiestromen essentieel. Het vereenvoudigt daarbij het uitwisselen van data en delen van toepassingen en waarborgt een brede keus in leveranciers en vrijheid in de feitelijke uitvoering van de processen.

6. Kun je bewijzen dat het werkt?
De oplossing reduceert risico’s door individuele maatwerkoplossingen te voorkomen of hoogstens geïsoleerd toe te staan. Er wordt uitsluitend gebruik gemaakt van volledig geteste pilots, simulaties, of prototypes. Er zijn duidelijke doelstellingen en mijlpalen, en er wordt getest volgens een van te voren ontworpen testprotocol. Elke test moet gedocumenteerd zijn en herhaald kunnen worden.

7. Zijn echt het losse blokjes?
Het ICT-project dient opgedeeld te worden in deeloplossingen welke zo klein zijn als praktisch mogelijke is en die elk aantoonbaar een eigen rendement hebben onafhankelijk van de nog te realiseren gedeeltes of het grote geheel.

8. Blijf je de baas, ook later?
Te grote afhankelijkheid van één specifieke opdrachtgevers moet worden voorkomen door een duidelijke selectie in concurrentie met anderen. Alleen deelbetalingen worden overeengekomen op basis van mijlpalen. Er moet maximaal gebruikt worden gemaakt van de laatste technologieën.

Met dank aan Kees de Heer (Rivadoré)